نویسنده سيد احمد بهجت   

۲۷ ارديبهشت ۱۳۸۸

  مفهوم انتظار
انتظار به معناي چشم داشت و چشم به راه بودن، چشم داشت يک تحول، چشم داشت يک تحول خوب، چشم داشت يک گشايش يا چشم به راه يک آينده مطلوب، چشم به راه يک عزيز سفر کرده، چشم به راه يک منجي و ... آمده است به اين معنا انتظار مفهومي است. که با نهاد همه انسان ها عجين شده و مي توان گفت که همه انسان ها به نوعي منتظر هستند.
به بيان ديگر «انتظار» يا اميد به آينده همزاد انسان است و اگر اميد به آينده را از او بگيرند سرنوشتي جز سکون، رکود، مرگ و تباهي نخواهد داشت.
ما اهميت زندگي انسان با انتظار و اميد به آينده عجين شده است به گونه که بدون انتظار زندگي مفهومي ندارد و شور و نشاط لازم براي تداوم آن در کار نيست. حيات حاضر کنوني ظرف پويائي، تلاش و حرکت به سوي فردا و فرداهاست. و اين چنين پويائي و حرکتي بودن عنصر «انتظار» ممکن است؛ زيرا احتمال معقول بقا و پايداري و اميد به تداوم حيات است که به زندگي کنوني معنا و مفهوم مي بخشد و پويائي و نيروي لازم را براي ادامه حيات تأمين مي کند. از اين رو است که ماهيت زندگي با انتظار پيئستگي نا گسستني دارد.
هر انسان زنده اي که در انتظارهاي خويش، به تداوم حيات مي انديشد و بقاي خويش را انتظار دارد، تمام حرکت و سکون خويش را در راستاي اين انتظار و در جهت متناسب با تداوم حيات قرار مي دهد. لذا در روايات اسلامي مي بينيم که انتظار فرج از افضل اعمال امت پيامبراکرم(ص) شمرده شده است.
شايد يکي از علل اين گونه آموزه هاي ديني ما اين بوده است که شيعيان و پيروان حضرت مهدي موعود(عج) بکوشند تا خود را به امامشان نزديک کنند و مانند او بينديشند و امت با امام در انتظار به سر برند، زيرا امام نيز در انتظار خويش به سر مي برد.
اميد به آينده و انتظار تحقق فرداي بهتر ريشه در يک ويژگي دارد و آن «کمال جوئي» انسان است. انسان همواره طالب رسيدن به مراتب بالاتر و دست يافتن به قله هاي رفيع پيشرفت و ترقي است و اين در تمام انسان ها با تفاوت هايي در سطح مورد نظر و تلاش و جديتي که براي رسيدن به کمال مطلوب صورت مي گيرد وجود دارد.
انتظار و چشم به راه آينده بودن شعله اي است در وجود انسان که هر چه قدر فروزان تر و پر فروغ تر باشد تحرک و پويائي او نيز بيشتر خواهد بود و بر عکس هر چه اين شعله به سردي و خاموشي سوق يابد تلاش و فعاليت انسان نيز کاستي مي پذيرد تا آن جا که او تبديل به موجودي سرد، بي روح، بي نشاط، گوشه گير و بي تحرک مي شود و اين همان حالتي است که در روانشناسي به «افسردگي» تعبير شده است.
حالتي که شدت و ضعف و زمينه هاي به وجود آمدن آن ها در افراد مختلف متفاوت است.
انتظار فرج به دو معنا در آموزه هاي ديني ما به کار رفته است.
انتظار به معناي عام، در اين معنا مکتب اسلام تلاش کرده است که از يک سو با فضيلت بخشيدن به «انتظار گشايش» و اميد به آينده و از سوي ديگر با نکوهش يأس، نا اميدي، دل سردي و دل گرمي روحيه تلاش و تکاپوي سازنده را در افراد جامعه اسلامي زنده نگهدارد و از ايجاد حالت يأس و نا اميدي در زندگي شخصي مسلمانان جلوگيري کند. شايد بتوان گفت بسياري از رواياتي که در آن ها به فضيلت «انتظار» به طور کلي و بدون ذکر متعلق فرج اشاره شده به اصول تقويت روحيه اميد به آينده و مقابله با حالت نا اميدي و بد بيني نسبت به آينده توجه داشته اند.
انتظار به معناي خاص در اين معنا، انتظار گشايش و اميد به آينده از حالت امري محدود، سطحي و فردي خارج شده و تبديل به امري گشترده عميق و اجتماعي مي شود. 
در حالت انتظار، بهترين شيوه پيوند و همسوئي و همدلي با امام نهفته است، و غفلت از انتظار و معناي صحيح آن باعث بي خبري و بي احساسي نسبت به سوزها و شورهاي امام موعود است.
شايد در دوران غيبت انتظار راستين براي فرج يعني حضور امام در جامعه انساني، نخستين راه بيعت و هم پيماني با امام موعود باشد؛ زيرا انتظار حضور در متن جريان ها و حوادث هوشياري هميشگي است. و در حال انتظار نبودن به معناي غفلت و بي خبري، بي احساسي و بي تفاوتي نسبت به حوادث پيش از ظهور و اصل ظهور است.
جامعه منتظر، هر حادثه اي هر چند عظيم و ويرانگر، و عاملي هر چند بازدارنده و يأس آفرين او را از تحقق هدف هاي مورد انتظار مأيوس نمي کند و در راه آن هدف ها از پويائي و تلاش باز نمي ايستد و همواره به امام خود اقتدا مي کند.
امامي که در برابر مشکلات شکننده و حوادث کوبنده قرن ها و عصر ها استوار ونستوه ايستاده است و ذره اي در اصالت راه و کار خود ترديد نکرده است.
حضرت مهدي(عج) فرمود:« ... لأن الله معنا و لا فاقه بنا الي غيره، و الحق معنا فلن يوحشنا من قعد عنا»2چون خدا با ماست، نياز به ديگري نيست، حقانيت با ما مي باشد و کناره گيري عده اي از ما هرگز سبب وحشت ما نخواهد شد» آري امام مهدي(عج) در چنين انتظاري به سر مي برد و با چنين ايماني در اين شب يلداي زندگي، استوار و تزلزل ناپذيز ايستاده و جامعه «منتظر» و امت چشم به راه نيز بايد اين ويژگي را در امام موعود و منتظر خويش نيک بشناسد و تاحد امکان مانند خود او در انتظار باشد.
تعاليم اديان الهي و به ويژه دين مبين اسلام به طور دقيق بر گرايش هاي دروني انسان ها تکيه داد و اهداف و برنامه هاي آن ها بر اساس همين گرايش ها دروني و ويژگي هاي فطري سامان يافته است و در اين ميان نقش دين تنها جهت دهي توسعه و تعميق اين گرايش هاست.
  نقش سازنده انتظار
هر کس با مراجعه به خود بررسي مصاديق مختلف انتظار متوجه مي شود که مفهوم سه پايه اساسي دارد:
  ناخوشنودي از وضع موجود يا قانع نبودن به آن.
  اميد و باور به آينده مطلوب.
  تلاش در جهت تحقق آينده مطلوب.
بي ترديد «انتظار» چه در معناي عام و چه در معناي خاص آن زماني فعليت مي يابد که سه رکن ياد شده محقق شود.
کسي که هيچ احساس نا خوش آيندي نسبت به وضع موجود خود و شرايطي که در آن بسر مي برد ندارد يا آينده روشني پيش روي خود نمي بيند و از باور درستي نسبت به امکان تغيير شرايط موجود بر خوردار نيست يا هيچ تلاشي براي تحقق آينده اي که آنرا مطلوب مي داند ندارد هرگز نمي تواند در زمره منتظران باشد. اما چه زماني مي توان فرد را منتظر واقعي دانست: 
آگاهي نسبت به شرايط موجود و معرفت نسبت به شرايط عصر موعود.
باور به تحقق وعده الهي در مورد آينده جهان و حاکميت نهائي دين خدا در سراسر زمين.
حرکت و تلاش براي زمينه سازي و يا تحقق جامعه موعود.
نخستين شرط انتظار اين است که انسان به آن حد از آگاهي و شناخت برسد که بفهمد وضع موجود جهان و مناسبات حاکم بر آن به هيچ وجه خشنود کننده نيست و شرايطي که در آن زندگي مي کند تناسبي با عظمت وجودي انسان و شأن او ندارد. اين شناخت تنها در صورتي حاصل مي شود که انسان ابتدا شرايط موجود جامعه خود و شرايط جامعه موعود را به درستي بشناسد و آنگاه به مقايسه آن ها پرداخته و به داوري بنشيند که به واقع کدام يک شرط دوم: باور به سعادتمند شدن جهان و رستگاري بشر در پايان تاريخ است.
باور به اين حقيقت که جهان بالاخره طعم خوش حقيقت عدالت و معنويت را خواهد چشيد و ريشه هر چه دروغ، ستم، فساد و تباهي است از زمين برکنده خواهد شد.
بر اساس وعده هاي صريحي که قرآن کريم بدان داده است، مسلمانان عقيده دارند که طبق قانون خلقت و سنت آفرينش، تاريخ بر مبناي سنتهاي الهي و وعده هاي خداوندي به پيش مي رود، و اگر چند روزي دنيا به نفع ستمگران تمام شده، ولي سرانجام حکومت مطلق جهان به دست صالحان، پاکان و حق پرستان خواهد افتاد و عدالت و امنيت بر اساس قانون خدا در سراسر جهان برقرار خواهد شد از آيات متعدد قرآن3 به خوبي استفاده مي شود که جهان روزي را در پيش دارد که حاکميت مطلق اين عالم به دست پاکان و صالحان خواهد افتاد و روزي را که مسلمانان انتظار مي کشند، همان روز قيام حضرت مهدي است.
بدون شک تحقق شرايط ياد شده مستلزم تلاش فراگير فردي و اجتماعي در حوزه هاي گوناگون فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي، سياسي و نظامي است:
تلاشي که اگر به واقع محقق شود فرد و جامعه مصداق رواياتي خواهند شد که در آن ها منتظران ظهور را با ياوران امام مهدي(عج) و حاضران در صحنه هاي نبرد عصر ظهور مقايسه کرده و اجر ثواب و شأن و مرتبه آن ها را يکسان دانسته اند.
  انتظار فرج دوگونه است:
مثبت: انتظار سازنده است، تحرک بخش، تعهد آور است، عبادت بلکه با فضيلت ترين عبادات است. از مجموعه آموزه هاي ديني استفاده مي شود که ظهور مهدي موعود(عج) حلقه اي است از حلقات مبارزه اهل حق و اهل باطل که به پيروزي نهائي اهل حق منتهي مي شود. سهيم بودن يک فرد در اين سعادت موقوف به اين است که آن فرد عملا در گروه اهل حق باشد و انتظار را از مقوله عمل به حساب آورده‍اند. و لذا پيامبر(ص) مي‍فرمايد:«افضل اعمال امتي انتظار الفرج»4 
منفي: انتظاري ويرانگر، بازنده، فلج کننده، و نوعي اباحي گري است. برداشت برخي از مردم از مهدويت و قيام و انقلاب حضرت مهدي(عج) اين است که صرفا ماهيت انفجاري دارد، فقط و فقط از گسترش، اشاعه و ترويج ظلم ها و تبعيض ها و اختناق ها و حق کشي ها ناشي مي شود، آن گاه که صلاح به نقطه صفر برسد و حق و حقيقت هيچ طرفداري نداشته باشد. اين نوع برداشت فساد و تباهي را به عنوان مقدمه يک انفجار مقدس مس داند و مخالف اصلاحات و تلاش است.
شايد در دوران غيبت, انتظار راستين براي فرج ـ يعني حضور امام در جامعه انساني ـ نخستين راه بيعت و هم پيماني با امام موعود باشد؛ زيرا انتظار حضور در متن جريان ها, حوادث و هوشياري هميشگي است و در حال انتظار نبودن به معناي غفلت و بي خبري، بي احساسي و بي تفاوتي نسبت به حوادث پيش از ظهور و اصل ظهور است.
هر حادثه اي هر چند عظيم و ويرانگر، و عاملي هر چند بازدارنده و يأس آفرين را جامعه منتظر، از تحقق هدف هاي مورد انتظار مأيوس نمي کند و در راه آن هدف ها از پويائي و تلاش باز نمي ايستد و همواره به امام خود اقتدا مي کند.
امامي که در برابر مشکلات شکننده و حوادث کوبنده قرن ها و عصر ها استوار ونستوه ايستاده است و ذره اي در اصالت راه و کار خود ترديد نکرده است.

حضرت مهدي(عج) فرمود:« ... لأن الله معنا و لا فاقه بنا الي غيره، و الحق معنا فلن يوحشنا من قعد عنا 
چون خدا با ماست، نياز به ديگري نيست، حقانيت با ما مي باشد و کناره گيري عده اي از ما هرگز سبب وحشت ما نخواهد شد» آري امام مهدي(عج) در چنين انتظاري به سر مي برد و با چنين ايماني در اين شب يلداي زندگي، استوار و تزلزل ناپذيز ايستاده و جامعه «منتظر» و امت چشم به راه نيز بايد اين ويژگي را در امام موعود و منتظر خويش نيک بشناسد و تاحد امکان مانند خود او در انتظار باشد.
تعاليم اديان الهي و به ويژه دين مبين اسلام به طور دقيق بر گرايش هاي دروني انسان ها تکيه دارد و اهداف و برنامه هاي آن ها بر اساس همين گرايش هاي دروني و ويژگي هاي فطري سامان يافته است. در اين ميان, نقش دين تنها جهت دهي توسعه و تعميق اين گرايش هاست.

وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ1.

نيمه شعبان يکي از بزرگترين اعياد اسلامي و ياد آور سالروز ميلاد فرخنده امام منتظر الظهور مهدي موعود دوازدهمين خليفه پيامبر عظيم الشأن اسلام تذکار دهنده امامت است. فرصتي مناسب است که ديدگاه تيز بين هر انساني به اين حقيقت بزرگ گشوده شود.
آن چه که مناسبت دارد در چين ايامي مطرح گرددو آشنائي با عناوين اصلي که با مهدويت دارد مي باشد. يکي از عناوين و مفاهيم عالي مهدويت مسأله انتظار است که اين مقال در صدر تبيين اين مفهوم مي باشد.
انتظار ظهور و آمدن دولت کريمه حضرت مهدي(عج) امري است که در جايگاه خود از اهميت بسزائي برخوردار است. پيامبراکرم(ص) مي فرمايد: مهدي ذخيره خدا و برگزار کننده عدل و داد در آخر الزمان است. و در ميان فرق اسلامي و حتي ديگر ارباب اديان و ملل مورد اتفاق نظر مي باشد.

مکتب اسلام با هدف زنده نگه داشتن روحيه تلاش و پشتکار در فرد جامعه اسلامي بر اميدواري نسبت به آينده و انتظار فرا رسيدن گشايش از سوي خدا سفارش بسياري کرده و مومنان را از هر گونه يأس و نا اميدي بر خود داشته است.

پي نوشتها:
  سوره قصص، آيه5.
2الغيبه، شيخ طوسي ، ص 285، ج 245و احجاج طبرسي، ج2، ص 278.
3 سوره توبه، آيات32و33، سوره نور، آيه 55، سوره غافر، آيه51، سوره انبياء، آيات105و106، سوره قصص، آيه 4، سوره سجده، آيات 28و29، سوره صافات، آيات 171تا 173.
4 کمال الدين صدوق،ص 644، ج 3.

امام مهدی کیست؟

امام مهدی کیست؟ وی یگانه فرزند امام عسکری علیه السلام یازدهمین امام شیعیان است. امام مهدی(عج) در سحرگاه نیمه شعبان 255 ق در سامرّا چشم به جهان گشود و پس از پنج سال زندگی تحت سرپرستی پدر، و مادر بزرگوارشان نرجس خاتون، در سال 260 ق به دنبال شهادت حضرت عسکری علیه السلام ـ همچون حضرت عیسی علیه السلام و حضرت یحیی علیه السلام که در سنین کودکی عهده دار نبوّت شده بودند ـ در پنج سالگی منصب امامت شیعیان را عهده دار شدند. آن بزرگوار پس از سپری شدن دوران غیبت با تشکیل حکومت عدل جهانی احکام الهی را در سرتاسر زمین حاکمیت خواهد بخشید.

میلاد نور

آخرین امام شیعیان در پانزدهم ماه شعبان 255 ق، علی رغم مراقبت های ویژه مأموران حکومت عباسی، در خانه امام عسکری علیه السلام چشم به جهان گشودند. تولد مخفیانه آن حضرت بی شباهت به تولد حضرت موسی علیه السلام و حضرت ابراهیم خلیل علیه السلام نیست. همان گونه که این دو پیامبر بزرگ الهی تحت شدیدترین تدابیر امنیتی فرعونیان و نمرودیان به اراده خداوند و به سلامت در کنار کاخ فرعون و نمرود متولّد شدند، حضرت مهدی(عج) نیز در حالی که جاسوسان و مأموران خلیفه عباسی تمام وقایع خانه امام یازدهم علیه السلام را زیر نظر داشتند، در کمال امنیت و بدون آن که دشمنان بویی ببرند، در سحرگاه روز جمعه نیمه شعبان قدم به جهان هستی گذاشتند.

سیمای مهدی(عج)

پیامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار علیهم السلام هر کدام در سخنان خود به اوصاف امام مهدی(عج) اشاره کرده اند. حضرت امام رضا علیه السلام در توصیف ویژگی های چهره و سجایای اخلاقی و ویژگی های برجسته آن حضرت می فرمایند: «قائم آل محمد(عج) هاله هایی از نور چهره زیبای او را احاطه کرده است رفتار معتدل و چهره شادابی دارد. از نظر ویژگی های جسمی شبیه ترین فرد به رسول خدا(ص) است. نشانه خاصّ او آن است که گرچه عمر بسیار طولانی دارد، ولی از سیمای جوانی برخوردار است؛ تا آن جا که هر بیننده ای او را چهل ساله یا کمتر تصور می کند. از دیگر نشانه های او آن است که تا زمان مرگ با وجود گذشت زمان بسیار طولانی هرگز نشان پیری در چهره او دیده نخواهد شد».

حجت خدا

روزی عثمان بن سعید بن عمری به همراه حدود چهل نفر از بزرگان شیعه به حضور امام عسکری علیه السلام رسیدند تا درباره جانشین آن حضرت سؤال کنند و در آینده از ایجاد اختلاف در مسئله امامت جلوگیری کنند. راوی می گوید: وقتی عثمان بن سعید به حضرت عسکری علیه السلام گفت: آمده ایم تا درباره مطلب مهمی که شما به آن آگاه ترید از شما سؤال کنیم، حضرت عسکری علیه السلام فرمودند: بنشین عثمان. پس از ساعتی امام علیه السلام فرمودند: آیا می خواهید بگویم به چه منظوری آمده اید؟ همه گفتند: ای فرزند رسول خدا، بفرمایید. آنگاه حضرت فرمودند: آمده اید تا درباره حجت خدا و امام پس از من بپرسید. همه گفتند: آری. در این لحظه ناگهان پسری که چهره درخشانی چون ماه داشت و از هر حیث به امام عسکری علیه السلام شبیه بود وارد شد. حضرت فرمودند: بعد از من پیشوای شما و جانشینم این فرزند من است. مواظب باشید پس از من در دین دچار آشفتگی نشوید...

دوران زندگی

دوران زندگی امام زمان(عج) به چهار دوره تقسیم می شود:

1 ـ از تولد تا غیبت: حضرت مهدی(عج) پس از تولد حدود پنج سال تحت سرپرستی پدر بزرگوارشان امام عسکری علیه السلام به صورت نیمه مخفی زندگی کردند. یکی از کارهای بسیار مهمی که حضرت امام حسن عسکری علیه السلام در این دوره انجام دادند این بود که امام مهدی(عج) را به بزرگان شیعه معرفی کردند تا در آینده در مسئله امامت دچار اختلاف نشوند.

2 ـ غیبت صغری: پس از شهادت حضرت امام حسن عسکری علیه السلام در سال 260 ق دوره غیبت صغری آغاز شد و تا سال 329 ق ادامه پیدا کرد. در این دوره حضرت مهدی(عج) از طریق چهار نائب به ادامه امور مردم می پرداختند.

3 ـ دوره غیبت کبری: این دوران از سال 329 ق شروع شد و تا زمانی که خداوند مصلحت بدانند ادامه خواهد داشت در این دوره پاسخ به پرسش ها و احکام مردم بر عهده نایبان عام آن حضرت است و حضرت نایب خاصی برای این دوره معرفی نکرده اند.

4 ـ دوره حکومت: پس از ظهور، امام زمان(عج) بر اساس احکام اسلام حکومت واحد جهانی تشکیل خواهند داد که در سایه آن سرتاسر عالم پر از عدل و داد خواهد شد.

شناخت وجود مهدی (عج)

شناخت امام و رهبر از مهم ترین مسائل جامعه اسلامی به شمار می آید. شناخت امام، انسان را از گمراهی رهانیده و موجب نزدیکی به خدا و پیشرفت او به سوی کمال انسانی می شود. در هیچ عصر و زمانی، زمین از وجود حجت خدا، یعنی پیامبر یا امام خالی نخواهد ماند. با توجه به نقش امام در حفظ نظام و اجرای احکام الهی، شناخت خدای تعالی در پرتو شناخت امام امکان پذیر است. از این رو قبولی اعمال بندگان نیز در گرو محبت و علاقه به امام است. امام حسین علیه السلام می فرماید:«معرفت اهل هر زمان به امامشان است که اطاعت او را برایشان واجب می کند.» بنابراین دراین زمان که امام عصر(عج)، از دیده ها پنهان است، شناخت او و اطاعت از وی بر همگان واجب و لازم می باشد.

فلسفه وجود مهدی(عج)

جامعه بشری اگر بخواهد با داشتن حقوق متقابل و همکاری های سالم و سازنده و نیز روابط متعادل و آسایش بخش زندگی کند و از نظم و امنیت و رفاه برخوردار باشد، افزون بر قانون جامع و برنامه های کافی، به مدیریت صالح وقاطع نیز نیازمند است که حافظ نظم و مجری عدالت و نگهبان مصالح و پاسدار حقوق عموم باشد. چنین نظامی که بتواند خواسته های مردم را تأمین کند، نظام الهی امامت است که قرآن کریم نیز به آن اشاره می کند. در چنین نظامی، همه بنده خدا هستند و باید تابع فرمان خدا باشند و از حکم او اطاعت کنند. در این نظام حکومت تکلیفی بزرگ است که هر کس به آن مکلف شد، باید به تکلیف شرعی خود عمل کند. در عصر کنونی، امام عصر(عج) در پرده غیبت به سر می برد، ولی اطاعت او بر همگان واجب است و دیده نشدن امام، سببی برای نابودی این نظام نیست.

اثبات عقلی وجود مهدی(عج)

نبوت و رسالت، به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ختم شد، ولی قرآنی که بر پیامبر صلی الله علیه و آله نازل شد، برای همیشه برنامه تعلیم و تربیت انسان بوده و قوانین آن برای تضمین حقوق انسانی لازم است. قرآن کتابی است که به منظور خارج کردن تمام افراد بشر از ظلمات فکری، اخلاقی و عملی به این عالم نازل شده است. قرآن، به مفسر و مجری نیاز دارد و باید معلمی که به ژرفای قرآن آگاه بوده و از هر خطا و اشتباهی منزه و پاک باشد، به وسیله قرآن، انسان را از تمام ظلمات رهانیده و به سوی نور هدایت کند و این فرد، کسی جز امام معصوم علیه السلام نیست. اگر خداوند چنین فردی را برای جامعه بشری در نظر نگیرد، یا به این علت است که چنین فردی وجود ندارد یا به علت قدرت نداشتن یا حکمت نداشتن خداوند است و چون هر دو مورد باطل می باشد، وجود امام در جامعه اثبات می شود.

اثبات نقلی وجود مهدی(عج)

حدیث شریف ثقلین که همه فرقه های اسلامی آن را قبول دارند، دلیل محکمی بر وجود امام است. بنابراین حدیث، باید همراه قرآن، فردی عالم به این کتاب شریف از اهل بیت علیهم السلام باشد و تمام امت اسلامی نیز مأمور هستند که از او و کتاب و سنت پیروی کنند. هر کس چنین شیوه ای را در پیش گیرد، هدایت شده و از اشتباه و قدم گذاشتن در راه خطا مصون می ماند. شیعیان دوازده امامی نیز با روایات فراوان و صحیحی که از سوی معصومان علیهم السلام رسیده است، به وجود چنین فردی اعتقاد کامل دارند. احادیث فراوانی که از پیامبر صلی الله علیه و آله در این زمینه وارد شده که ائمه بعد از خود را دوازده نفر معرفی کرده و تک تک آنان را نام برده، دلیل محکمی است بر وجود حضرت مهدی(عج) که اکنون در پرده غیبت به سر می برد، تا زمانی که به امر خدا ظاهر شود و عدالت را در سراسر جهان برقرار سازد.

تضعیف احادیث مهدویت

دست های خیانت تاکنون، بسیار به اسناد و مدارک اولیه امت اسلامی دستبرد زده اند و اسناد و مدارکی را جعل یا تحریف کرده اند. سیاست حذف و تحریف، تنها به آثار حقانیت امیرمؤمنان علیه السلام محدود نشده، بلکه آثاری که حقانیت فرزندان معصوم امام علی علیه السلام و از جمله پیشوای عدالت گستر جهان حضرت مهدی(عج) را نشان می داد نیز مورد دستبرد سیاست حذف و تحریف قرار گرفت. جاهلان حقیقت گریز، به اسناد ومنابع اولیه امت اسلامی دستبرد زدند تا آثار مهدویت را حذف یاتحریف کنند، ولی وجود آیاتی که به صراحت بر وجود و قیام حضرت مهدی(عج) دلالت دارند و روایات پی در پی که در کتاب های معتبر و مورد اعتماد اهل تسنن و شیعه موجود است، وجود حضرت مهدی(عج) و قیام آن حضرت و ریشه کن کردن ظلم و برقراری عدالت را ثابت می کند.

علت انکار منکران

یکی از علل مهم انکار منکران وجود حضرت مهدی(عج)، وجود مهدی نماهایی است که در گوشه و کنار ظاهر شده، علَم مهدویت را برافراشته، با توجه به شرایط زمانی و مکانی، گروهی را فریفته و خود را مهدی نامیده اند و با توجه به تأثیری که در مریدان خود داشته اند، به فساد پرداخته اند. تأثیر وجودی چنین افرادی، وارد شدن ضربه های هولناک و شکننده شکست و تفرقه در میان جامعه است. این تأثیرات سوء، باعث می شود تا منکران وجود حضرت مهدی(عج)، اصل قضیه را منکر شده و در کل مهدویت را عامل فساد و اختلاف به شمار آورند. بعضی از منکران، رفتار مهدی نماها را بررسی کرده، نقطه ضعف ها، فسادها، و فریبکاری های ایشان را به دست آورده اند و به این نتیجه رسیده اند که اگر مهدویت این است، ما با آن مخالفیم و آن را انکار می کنیم.